Een stoot, slag en een steek; er is meer!
In 'Issue 1, maart 2009 van Totally Tae Kwon Do, worden in een artikel van W. Rhee deze types aanvallen aangehaald. Het artikel gaat oorspronkelijk over Generaal Choi's Encyclopedie – Volume 3, pagina 17, 1ste editie 1983 (“The Text”). Ik vind echter dat voordat men de informatie uit het artikel van Mr. Rhee volledig kan waarderen, dat men een gegrond begrip heeft van de onderliggende concepten.
Dit is één van mijn favoriete onderwerpen. Ik ben er zelfs zo enthousiast over dat mocht ik ooit “Volume 16” van de Encyclopedie schrijven (cynisch, red.) – een werk dat het materiaal van Generaal Choi verder zal uitleggen waar ik denk dat het nadruk of verdere toelichting nodig heeft – dit zeker één van de onderwerpen zal zijn.
Ik moedig alle lezers aan om de onderwerpen in 'de tekst' te bestuderen. Sterker nog, ik stel voor dat u het leest, herleest, en dan nogmaals leest. Als u een andere standaard volgt dan 'de tekst', negeer dan uiteraard wat ik schrijf en volg datgene dat uw organisatie voorschrijft.
Concepten
Hoewel 'de tekst' ook andere aanvallen beschrijft, zal dit artikel gelimiteerd worden tot de drie types zoals in de titel genoemd. Voor de nadruk en duidelijkheid, zal ik belangrijke concepten uit 'de tekst' hierna herhalen:
1.Omdat deze drie technieken – stoten, slaan en steken – zo nauw aan elkaar gerelateerd zijn in principes, is het lastig om onderscheid tussen de technieken te maken. U dient ook op te merken dat het bovenstaande materiaal staat in het deel over handtechnieken. Voor voettechnieken (Volume 4) wordt de term 'piercing' (doorborend, red.) gebruikt; de theorie en toepassing hier is het zelfde als 'punching' (stoten).
2.Het doel van elke techniek, alsmede de methode is enigszins anders.
3.Een
stoot (jirugi) wordt primair gebruikt om interne schade aan te brengen, in plaats van oppervlakte schade, doordat men het aanvalswapen maximaal roteert.
4.Een
stekende beweging (tulghi) daarentegen, wordt toegepast met het doel om door de vitale delen heen te snijden met minder rotatie van het aanvalswapen.
5.Een
slaande beweging (taerigi) wordt gebruikt om botten of spieren van vitale delen te beschadigen of breken met minimale rotatie.
Als u niet bekend bent met de bovenstaande vijf concepten, stel ik voor dat u deze minstens nog tweemaal aandachtig doorleest. Zoals een wijs persoon ooit zei: “Als ik je honderd technieken leer, zal je misschien een enkel concept begrijpen, maar als ik je één concept leer, zul je misschien wel honderd technieken begrijpen.”
Classificaties zoals Striking, Punching/Piercing en Thrusting hebben belangrijke betekenissen. Echter, zoals gezegd in regel 1 zijn de onderscheidingen niet altijd even duidelijk. Classificaties zijn daarom niet altijd allesomvattend en perfect. Een voorbeeld hiervan is een traditionele achterwaarts doorborende trap (Back Piercing Kick) uitgevoerd vanuit buigstand B. Deze techniek heeft niet de typische karakteristiek rotatie zoals omschreven in de classificatie Piercing.
De stoot
Stoten worden uitgevoerd om interne schade toe te brengen, en worden gekarakteriseerd door een roterende (twisting) beweging. Een analogie om dit toe te lichten zou zijn om de schade toegebracht door een pijl, en de schade toegebracht door een moderne kogel afgevuurd uit een vuurwapen. Een kogel roteert tijdens de vlucht om stabiliteit en accuratesse te handhaven gedurende het traject. Zodra de kogel het zachte weefsel van het lichaam binnendringt, blijft deze roteren en als gevolg hiervan is het beschadigde gedeelte veel groter dan de ingangswond. Vergelijk dit met een pijl die rotatie tijdens de vlucht ontbeert en normaliter een uitgangswond heeft die ongeveer net zo groot is als de ingangswond.
De uitwaartse spiraal van de schokkende beweging is het gevolg van “Hydrostatic shock” (meer informatie vindt u op
Wikipedia). De
zijwaarts doorborende trap (Side Piercing Kick, Yeop Cha Jirugi) is ontworpen om een zelfde soort effect te hebben. Uiteraard is deze analogie niet helemaal 100% wetenschappelijk, maar analogieën zijn zelden perfect.
Ik zou ook niet helemaal eerlijk zijn, als ik u niet wijs op het feit dat er tegenstanders zijn van de theorie van Hydrostatic shock, die claimen dat deze niet goed gegrond is. I dring de lezer er echter op aan om in overweging te nemen wat er hier allemaal geschreven is, ander materiaal te onderzoeken zo een eigen conclusie te trekken, tenzij of totdat er conceptueel specifieke experimenten zijn die tegengestelde resultaten opleveren.
Er zijn enkele artikelen te vinden op Internet die het onderwerp stoot en hydrostatic shock behandelen. Ik kon er echter geen enkele vinden die specifiek de roterende beweging van de stoot koppelde aan het veroorzaken van het uitwaarts draaien van de gecreëerde shockwave. Dus in zekere zin, verzin ik deze dingen op basis van vergelijkbare concepten. Ik laat het hier aan de lezer over om: “te absorberen wat bruikbaar is”, zoals Bruce Lee vaak zei.
Hoeveel mensen zijn er niet die al jaren trainen, zonder te weten waarom ze hun vuisten roteren als ze stoten? Het legt eveneens uit waarom boksers niet echt noodzaak hebben om de vuisten te roteren, omdat hun bokshandschoenen het gevolg van de rotatie op moment van impact grotendeels teniet zouden doen.
Nu is de vraag: “Hoe komt dit concept ten uitdrukking bij het breken van planken of ander materiaal?”. Naar mijn mening – omdat een plank geen vloeibaar component heeft, zoals menselijk weefsel – heeft de roterende beweging geen effect en kan deze zelfs contra-productief werken. Zie bovenstaand concept 5, welke techniek het meest geschikt is voor destructie en breken.
Eveneens van belang is dat George Dillman – een drukpunt specialist en voorstander van alternatieve applicaties van technieken – beweert dat het roteren van de stoot een opzettelijke poging was van aanhangers van Funakoshi (karate grootmeester, red.) om buitenstaanders bewust minder effectieve technieken aan te leren, om zo de meest effectieve technieken voor slechts enkelen te bewaren. Zulke kritieken op het roteren van stoten, negeren echter twee belangrijke factoren:
1.Op welke wijze de verschillende types stoten wel of niet bepaalde doelwitten beschadigen en meer of minder geschikt zijn.
2.Hoe de verticale stoot (stoten zonder de vuist maximaal te roteren, red.) een veel grotere blootstelling geeft van de zachte kant van onderarm, waar veel drukpunten, zenuwen en bloedbanen onbeschermd zijn door botten en spieren.
De slag
Slaande technieken, zoals bijvoorbeeld een meshandslag, hebben de minste vorm van rotatie en zijn bedoeld om harde doelwitten zoals botten te breken. Als u zichzelf echt bekend hebt gemaakt met de vijf eerdergenoemde concepten, dan zult u opmerken dit type techniek bedoeld is om te breken of beschadigen...en verteld ons dat dit de optimale methode is om planken en stenen te breken.
'De tekst' rangschikt sommige aanvallen met de elleboog als slagtechnieken en sommigen als stekende technieken. Leerlingen en instructeurs dienen te weten tot welke categorie de aanval met de elleboog behoort om zo tot de juiste methode en uitvoering te komen.
De steek
Hoewel stekende technieken (vingertopsteek, zijwaarts stekende trap, enkele elleboogtechnieken bijvoorbeeld) enige vorm van rotatie hebben, staat er in 'de tekst' dat deze technieken bedoeld zijn om 'door een vitale plek heen te snijden'. I denk dat de uitleg ietwat onduidelijk was en dat de keuze van woorden beter had gekund. In plaats van 'snijden' (cut) – wat doet denken aan het gevolg van messen en zwaarden die lichaamsdelen afhakken – had de term 'penetreren' (penetrate) wellicht een beter keuze geweest. Tevens had het wellicht duidelijker geweest als er niet geschreven zou zijn 'vitale plek', maar dat het doelwit ieder zachter deel van het lichaam kan zijn.
Ik stel nogmaals voor dat leerlingen en instructeurs die 'de tekst' volgen de standaard terminolgie gebruiken voor de verschillende types steken.
Het artikel van Mr. Rhee was gedachte stimulerend en liet mij met twee brandende vragen achter:
1.Is er iemand die juridische informatie heeft over het vraagstuk in hoeverre het zwaarder weegt in geval van een rechtszaak om iemand te leren de middelste plank in een stapel te breken, danwel het leren van technieken om interne schade aan te richten (zonder externe schade), in vergelijking met het aanleren van technieken voor het breken van een hele stapel? Ik heb hier nog nooit over gehoord en zou het graag verder onderzoeken.
2.Ongeveer 20 jaar geleden heb ik een seminar georganiseerd met Kickbokslegende
Joe Lewis. Hij vertelde een verhaal over iemand die in staat was het middelste object in een stapel te breken. (J.C. Van Damme maakte dit beroemd in zijn vroegere films) Een ieder van ons die vele demonstraties van breken heeft gezien, heeft gezien dat dit onbedoeld gebeurt. Ik vroeg Joe Lewis of hij iemand kende die dit op regelmatige basis kon nabootsen, wanneer een onafhankelijke partij de materialen aanleverde en specificeerde welk object in de stapel gebroken moest worden. Hij kon hierop niet antwoorden. Tot op heden heb ik nog nooit iemand gevonden die dit kan. Als er iemand is die dit kan, of iemand kent die het kan, laat het mij dan aub weten. Ik zou graag deze persoon ontmoeten om mijn studies voor te zetten.
Ter afsluiting zou ik graag willen stellen dat het begrijpen van de vijf concepten achter de terminologie een groot inzicht geeft in het systeem van
Generaal Choi. Velen die dachten dat de namen enigszins arbitrair waren, zullen nu realiseren dat de naam een goed idee geeft van hoe de techniek uitgevoerd dient te worden, alsmede hoe er optimale toepassing van de
techniek kan worden bereikt in relatie met verschillende
doelwitten.
Bron:
Master Earl Weiss
“A punch, a strike and a thrust; there is more!”
Totally TKD Magazine #2
Redactie: dit is een vrije vertaling van het Engelstalige artikel van Master Earl Weiss uit het magazine. Door vertaling kunnen enkele kleine discrepanties in het artikel staan.
Internet:
http://sites.google.com/site/ntkdacad/
Terug home
